Halsoverkop: recensies

De Crom kan schrijven en ze doet dat met humor + hartveroverende hoofdpersoon + blijft boeien + continu een glimlach op je gezicht + nu nog hopen op een deel drie om de boel af te ronden + leest als een trein + luchtige levensvragen + vermakelijk + humoristisch

Literair leven, mei 2010
Net als Landen van Emma Donoghue zou je Halsoverkop van Anja de Crom weg kunnen zetten als een lichtgewicht. Het is zeker ook een grappig, makkelijk leesbaar boek, maar bij goede lezing zal je zeker opvallen dat de roman méér is dan een verzameling humoristische, flitsende dialogen. Halsoverkop gaat niet over de zware vraagstukken van leven en dood, maar het snijdt wel een aantal fikse problemen aan. Hoe moet je ermee omgaan als je vriendin je meer claimt dan je lief is? Of hoe moet je je vriendin uit de klauwen van een geldzuchtige therapeut redden? Toch geen kattenpis.
De Crom kan schrijven en ze doet dat met humor. Een lekker boek waarna je kunt slapen zonder enge nachtmerries. En alle vragen zijn nog niet beantwoord op de laatste bladzijde, dus je hebt nog iets om over na te denken. (Marlene Lunter)

Expreszo, juni 2009
Net als Villa Volta is Halsoverkop zeer smakelijk amusement. Het leest als de spreekwoordelijke trein, met een hartveroverende hoofdpersoon wiens avontuurlijke leventje je graag in nog veel meer delen zou willen volgen. (Marischka Verbeek)

Lover, juni 2009
Luchtige levensvragen
Halsoverkop vertelt over personages die een weg zoeken door het leven. Niet alleen Sara is aan het uitzoeken wat ze wil in haar leven en met wie, ook de andere bewoonsters en hun verwanten houden zich daar volop mee bezig. Zo stort een bewoonster zich op haar zestigste nog op het internetdaten, komt er een feminist in hart en nieren in de woongroep wonen die verhitte discussies over okselscheren aangaat, en zoekt een van Sara's vriendinnen hulp bij een nogal dubieuze spirituele therapeut. En dit alles tegen de achtergrond van het dreigend verlies van hun geliefde kraakpand Villa Volta. De gebeurtenissen en ontwikkelingen wisselen elkaar in een vlot tempo af, waardoor deze roman, hoewel licht en ongevaarlijk, blijft boeien. Halsoverkop lees je net als Villa Volta in een ruk uit, met bijna continu een glimlach op je gezicht. (Elise van Alphen)

Lesbischlezen.nl, juni 2009
Diep vanbinnen ben ik wel jaloers op Sara. Zij is huismeester in Villa Volta, een woongroep voor oudere lesbische vrouwen. Heeft dat jaloerse te maken met haar baan als huismeester, of met het feit dat zij zelf ook woonachtig is in die groep? Beiden denk ik.
Sara’s leven bestaat uit het in goede banen leiden van de praktische zaken in Villa Volta; dat houdt in dat ze kookt, boodschappen doet, klusjes opknapt en meedenkt. Altijd vrouwen om je heen (ach, en natuurlijk ook wel mannen…), altijd iemand om mee te kletsen of filosoferen, altijd gezelligheid maar ook dingen met elkaar delen, en als je geen zin hebt in gezelschap of je wilt even met je vriendin alleen zijn dan heb je je eigen kamer om je in terug te trekken. Wie wil dat nou niet?

Maar… wat als er op een dag een brief in de bus valt dat het pand dat je met liefde hebt aangepast en onderhouden, verkocht gaat worden? Wat zijn je rechten dan als ‘kraker’, hoe kun je voorkomen dat je met je hele hebben en houwen op straat wordt gezet?
Over deze strijd, maar ook over het wel en wee van de andere bewoonsters, nieuw ingekomen bewoonsters en een weggelopen puber gaat dit vermakelijke en humoristische boek. Romantische verwikkelingen, lastige keuzes, af en toe een moeizame relatie, maar eind goed, al goed.

Geschreven in deze tijd, met alle gemakken en ongemakken van deze tijd. Maar ook met een kwinkslag naar de strijd die de oudere lesbische vrouwen hebben moeten leveren om daar te komen waar ze nu zijn. Om erkenning te krijgen en geaccepteerd te worden. Om hun leven zo te leiden zoals zij dat willen.

In de geest van Villa Volta, het vorige boek van Anja de Crom, gaat Halsoverkop verder waar Villa Volta stopte. Dat wil niet zeggen dat je Villa Volta gelezen moet hebben om Halsoverkop te begrijpen. Maar mocht je onverhoopt Villa Volta niet gelezen hebben…pak dat boek dan ook maar in de koffer want beide boeken staan garant voor een aantal uur leesplezier! (Aafke Vlaanderen Oldenzeel)

De Roze Golf, mei 2009
Gelukkig. Ook Halsoverkop leest lekker weg. Het is altijd spannend als iemand een deel twee schrijft, omdat het zo kan tegenvallen. Dat is met Halsoverkop niet het geval. Gelukkig dus. Nu nog hopen op een deel drie om de boel af te ronden... Halsoverkop is geestig en gevat. Soms ook wat obligaat, want het café in het kraakpand heet De Tuinbroek, maar tegelijkertijd zijn die stereotypen ook wel weer grappig. De Crom heeft een snelle schrijfstijl. Dat is prettig, omdat het boek in sneltreinvaart leest zonder lange uitweidingen, maar soms zou er iets meer rust in mogen zitten door juist wél wat meer details in een scéne te stoppen. Maar genoeg kritische noten gekraakt: Halsoverkop is gewoon een prima boek! Anja de Crom kan goed schrijven. En ook al is Halsoverkop een luchtig verhaal, natuurlijk zit er tussen de regels de nodige moraal in. Over vreemdgaan, over plastische chirurgie, over feminisme. En dat maakt het verhaal net weer wat sterker. (Remco van Schellen)