Fopmexicaan

'Jij neemt natuurlijk een mojito,' zegt mevrouw X, onderwijl de menukaart scannend op vegetarische gerechten.
We zitten bij een Mexicaans restaurant. Op zich niet bijzonder, ware het niet dat dit Mexicaanse restaurant op Corfu staat. Griekenland dus. Dat had wat bellen moeten doen rinkelen, maar aangezien je ook wel eens wat anders wilt dan gerechten die eindigen op -aka, -akia of -iko (eh... Mexico? Rinkelt daar alweer een bel?) en de mensen bij ons appartementencomplex aldoor maar bij de Mexicaan schijnen af te spreken, zitten we daar dus nu. Met die menukaart.

Een olijke ober vraagt ons wat we willen drinken. Mevrouw X neemt een rood wijntje en ik ga voor de onvermijdelijke mojito (halló! Cubaans!). Goede keuze, vindt de ober. Hij wijst op de barman: 'My friend, giessa professional moggggieto maker'.

Overmoedig geworden bestellen we ook nacho's met guacamole.
'Eens kijken of de guacamole hier net zo smaakt als thuis,' verheugt mevrouw X zich.
'Reken daar maar niet op,' bederf ik haar voorpret, en op haar teleurgestelde blik voeg ik er snel aan toe dat we thuis de aller-, allerlekkerste guacamole ter wereld eten, dat de smaak van onze eigenste guacamole tot op heden door geen enkel Mexicaans restaurant overtroffen is...
'Jaja slijmbal, nou weet ik het wel,' onderbreekt ze me. Zij is namelijk degene die in ons huishouden de guacamole maakt.
De olijke ober brengt onze drankjes. 'I'm sure, when you finish this moggggieto, you will order another one,' verzekert hij mij.
'When I've finished this mojito, I'll be under the table,' antwoord ik. Want als het om adremmigheid gaat, sta ik mijn mannetje.
'No no no,' zegt hij. 'You will order another one. I bet my career as a waiter on that.'
'In that case you will be looking for a new job tomorrow,' doet mevrouw X een duit in het zakje.
De olijke ober verwijdert zich wijselijk. Tegen zoveel adremmigheid kan hij niet op.

Ik bekijk mijn mojito en neem voorzichtig een slok.
'Waar is de munt?' vraagt mevrouw X.
Ik wijs op een paar groene spikkeltjes.
'Ah,' zegt ze begrijpend. 'Zeker moeilijk te krijgen hier. Hoe smaakt-ie?'
'Naar...' Ik neem nog een slok. 'Ouzo? Suiker?'
'Geef es.' Mevrouw X kan best verschillende drankjes door elkaar drinken zonder ziek te worden. 'Yep. Ouzo en suiker.'
We zeggen wat snedige dingen tegen elkaar over professional moggggieto makers en de ober komt met onze nacho's aan.
'Die guacamole glanst,' zegt mevrouw X als de ober weer wegloopt.
'Net piccalilly,' zeg ik. Ik dip er een nacho in en proef. Best lekker.
'Als je niet weet waar het voor door moet gaan, zou je nooit denken dat het guacamole is,' zegt mevrouw X. Als semi-professional guacamole maker weet ze natuurlijk wel waar ze het over heeft. Haar vonnis is dan ook niet mals: 'In deze guacamole zit absoluut geen avocado.' (Voor de culinair gehandicapten: guacamole bestaat normaal gesproken voor ongeveer 95% uit avocado).
We besluiten het goedje maar als een soort dipsaus te beschouwen.

Dan komt ons hoofdgerecht. De burrito met bonen van mevrouw X blijkt inderdaad een burrito met bonen te zijn, en dat is dan ook alles. Nét als ze heeft gemopperd dat ze thuis ook wel een blik bonen open kan trekken, komt ze halverwege een half plakje kaas tegen. Maar dat maakt al geen verschil meer. Ze kijkt naar mijn kip fajitas. Daar horen twee sausjes bij: de piccallilly-guacamole en iets wits. 'Is dat zure room?' vraagt ze zich hardop af. Dat zou het wel moeten zijn. We proeven. Griekse yoghurt. 'Je moet dat ook niet willen, Mexicaans eten in Griekenland,' zucht mevrouw X.

Terwijl we het beste van onze maaltijd maken, valt mijn oog op een restaurant aan de overkant. Ik grijns naar mevrouw X: 'We gaan morgen bij de Chinees eten. Bami met fèta.'