De kunst van het interviewen

"Er zit een gat van vijf jaar in je cv, hoe komt dat?" vraag ik aan de voorzitter van de raad van bestuur van een grote multinational.
Hij kijkt naar mij en dan naar het cv dat hem bliksemsnel wordt overhandigd door de dame van het PR-bureau die natuurlijk bij het gesprek aanwezig is, want waar heeft een multinational anders een PR-bureau voor.

De bestuursvoorzitter leest, fronst en zegt dan: "Er zit een tikfout in. 1999 moet 1994 zijn."

Ik interview nu al meer dan tien jaar directeuren, bestuursvoorzitters en andere hoge piefen uit het bedrijfsleven over hun carrière. Eerst voor Werk! Hét Nederlandse carrièreboek, en sinds kort voor het tijdschrift Management Team. Een kleine driehonderd interviews heb ik gedaan, en het blijft leuk. Terwijl ik het jaartal corrigeer in mijn aantekeningen realiseer ik me ineens waarom.
De bestuursvoorzitter heeft het ook door. "Het lijkt wel een sollicitatiegesprek," zegt-ie.
Ik grijns. "Behalve dan dat jij geen bloednerveuze kandidaat met zweethandjes bent."

De PR-dame, die nog steeds vuurrode wangen heeft vanwege de tikfout die zij waarschijnlijk zelf gemaakt heeft, kijkt verbijsterd van mij naar de bestuursvoorzitter en weer terug. Zulke vrijheden heeft zij zich nog nooit gepermitteerd.

Een uur na het interview heb ik mail van de PR-dame. Dat ze het zo’n leuk ontspannen interview vond. En dat ze dingen gehoord heeft over de bestuursvoorzitter die ze zelf nog niet eens wist. Dat dat vast kwam door mijn manier van interviewen, want dat had ze ook nog nooit gezien.

Interviewen is een vak. En jij kunt het leren: volg de Workshop interviewen (5 & 12 november 2011).