blog
Je hart en/of een goede boterham
'Pardon?' Ik zeg het per ongeluk hardop.
Ik knipper een paar keer met mijn ogen en kijk nog eens.
Het staat er echt. Op nu.nl: "Universiteiten en hbo-instellingen moeten verplicht worden nieuwe studenten te laten zien hoeveel van hun voorgangers daadwerkelijk een baan hebben gevonden die aansluit op hun studie en ook hoeveel geld ze met die baan verdienen."
Pret met Google
Vandaag kreeg ik weer een stuk of wat mailtjes van nepbanken. Aangezien talloze spammers niet meer zonder schijnen te kunnen besloot ik zelf ook eens een proef te nemen met Google Translate. Ik tikte dit in:
"We sturen u deze mail omdat we denken dat u een ontzettende sukkel bent die we veel geld afhandig kunnen maken. Het enige dat u daarvoor hoeft te doen is even inloggen met al uw meest vertrouwelijke informatie en dan zorgen wij voor de rest."
En vertaalde dat vervolgens naar het Engels, en toen weer terug naar het Nederlands:
Anja en haar toverpen
Laatst zat ik zomaar een beetje naar mijn eigen Twitter-timeline te kijken en ineens kwam er een berichtje voorbij van een collega-tekstschrijver: Geniet van mijn Livescribe Pulse Smartpen. Nooit meer bandjes uittikken.
De kunst van het interviewen
"Er zit een gat van vijf jaar in je cv, hoe komt dat?" vraag ik aan de voorzitter van de raad van bestuur van een grote multinational.
Hij kijkt naar mij en dan naar het cv dat hem bliksemsnel wordt overhandigd door de dame van het PR-bureau die natuurlijk bij het gesprek aanwezig is, want waar heeft een multinational anders een PR-bureau voor.
Londen, met hindernissen
'Shit,' zeg ik.
Mevrouw X kijkt naar rechts en dan weer naar de weg. 'Wil je niet van die enge dingen zeggen? Dan denk ik dat er echt iets aan de hand is.'
Ik blader verwoed door de paperassen die Arke zo vriendelijk aan elkaar geniet heeft. 'Er is echt iets aan de hand. De tickets zitten er niet bij.'
'Hoezo, de tickets zitten er niet bij?'
'Gewoon, de tickets zitten er niet bij,' zeg ik nog maar eens.
'Kijk nog eens dan.'
Gehoorzaam kijk ik nog eens. Accommodatievoucher, fietstourvoucher, een hoop ongetwijfeld nuttige informatie en verder niks.
Flashback. Mevrouw X in de keuken met een papier in haar handen: 'Moet dit niet mee?' Ik werp er een vluchtige blik op en vind van niet: 'Dat is de boekingsbevestiging van Arke, alles zit in dit mapje.'
Ik sommeer mevrouw X onmiddellijk om te draaien. Het is acht uur, we zijn vlakbij Breukelen en over een uur en veertig minuten vertrekt ons vliegtuig naar Londen.
Fopmexicaan
'Jij neemt natuurlijk een mojito,' zegt mevrouw X, onderwijl de menukaart scannend op vegetarische gerechten.
We zitten bij een Mexicaans restaurant. Op zich niet bijzonder, ware het niet dat dit Mexicaanse restaurant op Corfu staat. Griekenland dus. Dat had wat bellen moeten doen rinkelen, maar aangezien je ook wel eens wat anders wilt dan gerechten die eindigen op -aka, -akia of -iko (eh... Mexico? Rinkelt daar alweer een bel?) en de mensen bij ons appartementencomplex aldoor maar bij de Mexicaan schijnen af te spreken, zitten we daar dus nu. Met die menukaart.